Monique uit Hapert schrijft boek over haar ervaringen met borstkanker

In de periode van haar behandeling hoorde Monique veel verhalen van lotgenoten, mensen in het ziekenhuis en vriendinnen. Ook kreeg ze veel informatie. “Soms dacht ik: deze informatie was eigenlijk best handig als ik dat eerder had geweten.”

Ze noemt als voorbeeld de pruik die ze eventueel wilde laten maken. Ze zou op een maandag beginnen met haar eerste chemokuur, maar kreeg de donderdag ervoor informatie over haaruitval en pruiken.

 “Ik las dat, als ik een pruik wilde die zo dicht mogelijk bij mijn eigen haar zou liggen, ik mijn eigen haar vooraf moest laten analyseren. Dat betekende dat ik alleen die vrijdag en de maandagochtend nog had. Gelukkig kon ik net voor de kuur nog ergens terecht.”

 Ook het verlies van haar lichaamsbeharing had meer impact dan ze vooraf had verwacht. “Die donshaartjes op je lichaam heb je dan niet meer en daardoor voelde alles ineens anders. "Het voelde net alsof je de hele tijd door spinnenwebben loopt, dat was heel gek.”

Juist door zulke tips en dingen die voor veel vrouwen nog onbekend zijn, begon ze met het schrijven van een dagboek.

Uiteindelijk vormde het dagboek de basis voor haar boek Vrouw 2.0. “hierin heb ik beschreven over hoe ik het ziek zijn heb ondervonden. Dat wil niet zeggen dat iedereen het zo ervaart, maar wat ik vooral wilde uitstralen is dat ik nooit in zak en as heb gezeten.”

 In Vrouw 2.0 gebruikt Monique veel humor. Volgens haar heeft dat haar tijdens de behandeling echt geholpen.

“Je hoeft het niet weg te stoppen, maar door niet steeds te erkennen van: ‘God, wat voel ik me belabberd’ , gaat het beter.”

Monique had een tumor van 5,4 centimeter. Ze was erg verbaasd dat ze zo’n grote tumor had, terwijl die bij het eerste onderzoek niet was gezien. Via haar voormalig directeur kwam ze in contact met stichting YvYa. Daar leerde ze onder meer over de verschillende soorten klierweefsel in de borst.

Volgens Monique kan dicht klierweefsel ervoor zorgen dat een mammografie minder goed laat zien wat er in de borst gebeurt. “Er zijn vier types klierweefsel: A, B, C en D. Röntgenstralen gaan niet goed door klierweefsel. Dus hoe meer klierweefsel je hebt, hoe minder de mammografie laat zien.”

Daarom vindt Monique dat de huidige manier van borstkankerscreening niet altijd voldoende is. Via YvYa raakte Monique betrokken bij de techniek van de Early Warning Scan. Deze is nog in ontwikkeling en moet helpen om veranderingen in de borst eerder op te merken. Met camera’s wordt een 3D-beeld gemaakt, waarna de computer kijkt naar veranderingen in de borst. Bij een afwijking kan verder onderzoek in het ziekenhuis volgen. Wanneer de techniek daadwerkelijk toegepast kan gaan worden is niet duidelijk.

Monique hoopt zelf in ieder geval met haar boek vrouwen voor te bereiden op de dingen die haar zijn overkomen, maar ook laten zien dat er lichtpunten zijn.

“Er zijn ook heel veel lichtpuntjes. Het heeft mij heel veel inzicht en dankbaarheid gebracht, waardoor ik nu een ander mens ben. Daarom heet het ook Vrouw 2.0, want Monique 1.0 bestaat niet meer.”

De opbrengst van het boek gaat naar stichting YvYa. Wil je meer weten over het boek van Monique, kijk dan op haar website.